„Wyszły razem. Wyszedł Janek z Majką, potem chyba to Ola z wysokim chłopakiem. Jeszcze zostało kilkoro. Teraz jest ciszej. Melancholijna Florka mówi prawie szeptem
— Czy wiecie, co to jest tęsknota w tych czasach Zwykła tęsknota do pochodzenia spokojnie po ulicach. Późnym wieczorem. My możemy patrzeć na księżyc i gwiazdy poprzez czarne zasłony na oknach...
— A inni patrzą przez kraty albo w ogóle stracili rachubę nocy i dni, nie wiedzą, kiedy jest księżyc czy gwiazdy. W więzieniu czegoś takiego się nie dostrzega.
— Mietka, macie w domu karty Powróżmy sobie.
— Wróżby Dziewczyno, dajże spokój. Kto wierzy w coś takiego Może jakieś głupie baby, ale ty Lepiej zaśpiewaj...
Ale zupełnie nagle wystraszył nas gwałtowny dzwonek. Gestapo I zaraz trochę ulgi. Gestapo przychodzi nocą albo o świcie. Teraz jest południe. Za drzwiami znajomy głos. To Maria. Musiało coś się stać z Michałem, jeśli przyjechała do Warszawy. Otwieram.
—Nic nie wiecie Michał na Skaryszewskiej. Zabrano go dwa dni temu na Dworcu Wschodnim.
W myśl instrukcji gubernatora Franka2 każdy Polak ma być robotnikiem Trzeciej Rzeszy, wobec tego Michał z tysiącami innych złapanych pojedzie do Niemiec. Za dziesięć górali (pięć tysięcy złotych) wciśniętych w łapę żandarma czy granatowego policjanta można było wykupić człowieka. Nie miałyśmy ani grosza. Maria wiąże jakąś paczkę na poczekaniu, pójdzie na Skaryszewską. Ziutka poleci pożyczać pieniądze. Koledzy studenci chcą nam pomagać, lecz są tak samo „goli" jak my. Niech lepiej uważają, by ich nie złapano.“(12)