„Wszyscy konwojenci zeszli i dwóch czy trzech poszło do tego domu, między nimi poszedł jeden z samochodu osobowego, którego wszyscy odtąd nazywali komendantem. Jak zauważyłem, był to mężczyzna dość tęgi, w wieku 4245 lat o twarzy okrągłej, pełnej, z lekka krostowatej. Koloru włosów nie pamiętam, wyglądał raczej na blondyna. Wrócili po paru minutach i wtedy kazali nam zsiadać i iść parami cicho i spokojnie. Stanąłem w parze z sędzią Hankem i pierwsi weszliśmy w podwórze a następnie do ciemnej sieni na tył sieni i do pustego mieszkania. Przechodząc koło oświetlonego okna i następnie przez sień, po prawej stronie słyszałem śpiewy i hałasy, odbywała się tam zabawa...
W tym miejscu przerywam cytowanie zeznań Sikorskiego, aby pokazać, jak dziwne bywają zrządzenia losu oraz — jak bliskie było wybawienie. Otóż, jak na ironię losu, za ścianą bawiła się stara Armia Krajowa, pokaźny oddział Władysława Kacprzaka. Teoretycznie była to zabawa pod szyldem milicji, bo milicja tę zabawę firmowała, ale pierwszym organizatorem był Kacprzak, który z tej okazji zaprosił wojennych kompanów na tańce. Towarzysze broni nie odwykli jeszcze od poruszania się po świecie bez pistoletów za pazuchą. Krótko mówiąc po jednej stronie ściany siedział powiatowy szef Armii Krajowej, czyli sędzia Hanke, a po drugiej — uzbrojony 50osobowy oddział tejże Armii. Pech polega! na tym, że obie strony nic o sobie nie wiedziały. A wystarczyło wtedy tylko tyle, żeby Hanke głośno krzyknął...“(11)