„w swojej encyklopedycznej Historii naturalnej przekazał nam w 37 księgach przyrodniczą wiedzę starożytnych Greków i Rzymian. Zginął jako dowódca floty podczas katastrofalnego wybuchu Wezuwiusza, który zniszczył Herkulanum i Pompeję w 79 r.
Na uwagę zasługuje również dzieło Columelli, napisane około 60 r. pod tytułem De re rustica (O rolnictwie).
Najazdy barbarzyńców spowodowały upadek Rzymu i cywilizacja greckołacióska poszła w zapomnienie. Wiele jednak wiadomości świata starożytnego przejęli Arabowie, gdy w VII w. opanowali Egipt. Do wybitnych przyrodników tego okresu należał na przykład Awicenna (Ibn Sina) (980—1037), sławny lekarz, filozof i przyrodnik tadżycki.
Cywilizację greckorzymską odkryto ponownie w wieku Odrodzenia, po wojnach krzyżowych i zetknięciu się ze światem arabskim. Dokonano wtedy wielu przekładów dzieł starożytnych filozofów. Wywarły one duży wpływ na poglądy przyrodnicze w całej Europie. Pracowano wiele nad upragnioną syntezą złota i eliksiru życia, poznawano coraz lepiej świat roślinny i zwierzęcy pod względem morfologicznym i systematycznym, zdawano sobie nawet sprawę z płciowego rozmnażania roślin i znaczenia procesu zapylania, rozumiano potrzebę odżywiania u zwierząt, ale nic nie wiedziano o sposobie odżywiania się roślin. Panowały jeszcze starożytne poglądy, że rośliny tkwią w ziemi jakby odwrócone głową w dół i korzeniami, jak pyskiem, wysysają soki ziemi, z których wytwarzają swą masę. Do czterech elementów materii Empedoklesa i Arystotelesa doszły trzy rtęć, siarka i sól, przejęte od alchemików arabskich. Przy ówczesnym stanie wiedzy chemicznej i braku metod analitycznych trudno było osiągnąć coś więcej poza teoretyczną spekulacją umysłową. Chociaż nieustanne badania prowadzone przez tysiące alchemików dostarczały coraz więcej odkryć i wiadomości, zwykle dzięki przypadkom, to jednak dotyczyły one chemii a nie fizjologii i rolnictwa, które, jak powiedzieliśmy, zatrzymały się na poziomie wiedzy starożytnej, zebranej na przykład w dziele włoskiego agronoma Krescencjusza (1230—1320), przełożonym w ok. 300 lat później i na język polski (1549). Powszechnie sądzono, że rośliny odżywiają się bliżej nieokreślonymi substancjami znajdującymi się w glebie. Wodę uważano za główny składnik budujący rośliny, które rzekomo mają zdolność przemiany wody w różne substancje roślinne. Pierwsze doświadczenia z XVII i XVIII w. zdawały się to potwierdzać.“(10)