„Ale hetyckie barany stoją w muzeum archeologicznym w Ankarze i nie są żadną fatamorganą. Stałem przed gablotką dobre pół godziny i byłem już o krok od tego, żeby prosić kustosza o wyjęcie tych figurek spoza szyby. Jak to w ogóle możliwe
Nic z tego nie rozumiem. I nie znalazłem nikogo, kto mógłby mi to wytłumaczyć.
Tajemnica druga
Meksykańskie miasteczko Guanajuato byłoby jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych kontynentu amerykańskiego, gdyby można tam było wygodniej dojechać. Trzeba się jednak przez kilka godzin wspinać samochodem po krętych, górskich szosach ze żwiru, a gdy wreszcie dojedzie się do miasta — trzeba mieć żelazne nerwy, kiedy drogowskaz kieruje przybysza w głąb ciemnej, nie oświetlonej jaskini. Jest to jedyny sposób, aby się dostać do miasteczka wyschniętym korytem podziemnej rzeki. Przez trzysta lat istniała tu założona przez Hiszpanów kopalnia srebra. Potem ruda srebra się skończyła, rzeka wyschła i miasteczko po prostu umarło, jak stary, wyczerpany życiem człowiek. Dopiero pięćdziesiąt lat temu meksykańscy artyści malarze postanowili znów ożywić Guanajuato. Jest to miejsce nieopowiedzianej urody, przyczepione do stromych skał, pozbawione w ogóle linii prostych i płaszczyzn, na przemian rude od spalonych przez słońce skał, zielone od mchów i brunatne od starych domów z kamienia.“(15)