„Aczkolwiek więzień znajdował się w zamknięciu dopiero od pięciu czy sześciu dni, nie przestawał jednak dbać o siebie dość długa broda jeszcze bardziej podkreślała matowość jego cery i świadczyła o tym, że to zaniedbanie wcale nie było winą więźnia, lecz po prostu wynikało z tego, że nie pozwolono mu korzystać z brzytwy lub usług cyrulika.
Po uściśnięciu Billota i Pitou doktor Gilbert zwrócił się do ludzi tłumnie wypełniających jego celę, a następnie, jak gdyby mu wystarczyło jednej chwili, by odzyskać wszystkie swe siły, przemówił do obecnych tymi słowami
— Przyszedł dzień, którego nadejście przewidywałem. Dziękuję wam, moi przyjaciele, dzięki również nieśmiertelnemu geniuszowi, który czuwa nad wolnością narodów!
Doktor wyciągnął dwie ręce ku obecnym, którzy ledwie odważyli się ich dotknąć, tyle godności było w spojrzeniu i głosie tego człowieka, górującego nad całym otoczeniem.
Opuściwszy swą celę doktor przeszedł przed szeregiem tu zgromadzonych, opierając się na ramieniu Billota. Za nim podążył Pitou i ci, którzy przyczynili się do jego uwolnienia.
Pierwsze słowa doktor Gilbert poświęcił wyrażeniu przyjaźni i wdzięczności, zachowując jednak dystans, jaki winien dzielić uczonego lekarza od nieoświeconego wieśniaka, od poczciwego Pitou i całego tłumu ludzi, którzy uwolnili go z więzienia.“(6)