„—To zabawne. Czy ją tak wyglądam, że niby to potrzebuję pomocy — spytała i roześmiała się.
— Proszę wybaczyć, naprawdę nie chciałem być natrętny — rzekł tedy i nagle też się roześmiał. — Jeżeli mam już być zupełnie szczery, to. pani rzeczywiście... trochę tak wygląda.
Wróciła do swej pejsachówki i usiadła.
— Dał się pan nabrać — odezwała się od stolika. Dzieliło ich co najmniej dziesięć kroków. Ale nie musiała podnosić głosu. — Doszedł pan do wniosku zbyt pochopnie. Po prostu jestem aktorką... Zawodową...
— Doprawdy — zaciekawił się. — Ba, aktorstwo... Mnie w ogóle ostatnio aktorstwo obchodzi. Chociaż przestałem chodzić do teatrów... A gdzie pani występuje
— Tymczasem w kinie.
— Doprawdy to jest pani raczej aktorką filmową
— Niezupełnie.
Uśmiech znów mignął na wydatnych wargach. Widocznie miała zwyczaj uśmiechać się całkiem nieobowiązująco — nie tyle do kogoś, co do samej siebie.
Co by to znaczyło, że występuje w kinie, a zarazem nie jest aktorką filmową Nie przyszło mu do głowy, po prostu zapomniał o tym, że w niektórych kinach warszawskich w przerwach między seansami występowały pieśniarki lub tancerki. Ejże... pomyślał. I znowuż dziwnie się to kojarzy z Wieczorkiewiczem, który też mnie zaskoczył aluzjami co do aktorstwa. Czy nie zalatuje i tu jubilerem. Popieliczykiem, z którym o aktorstwie rozmawiałem Ciekawym człowiekiem musi być ten Popieliczyk... Ale czy jednak... mogłaby mieć z nimi coś wspólnego Chyba po prostu zbieg okoliczności.“(3)