„— Nigdy mi to do głowy nie przyszło — odrzekł Tay Tay — ale muszę powiedzieć, że pomysł wydaje mi się dobry. Chyba je tu przerzucę. No, bardzo się cieszę, że mam to już z głowy. Pluto obrócił się i spojrzał na niego.
— Przecieżeście go jeszcze nie przenieśli, Tay Tay — powiedział.
— Jeszczem nie przeniósł A jakże. Tu, gdzie siedzimy, jest teraz poletko Pana Boga. Przesunąłem je stamtąd tutaj.
— No, to z was najszybszy człowiek, o jakim słyszałem — rzekł Pluto kiwając głową. — To fakt.
Buck i Gryzelda poszli za róg domu. Shaw ruszył za nimi, ale rozmyślił się i zamiast tego skręcił sobie papierosa. Był gotów do drogi i nie chciał dłużej zwlekać. Wiedział jednak, iż Tay Tay nie odjedzie, póki nie znudzi mu się bezczynność.
Pluto siedział na schodkach, rozmyślał o Jill i zastanawiał się, gdzie też może być. Chciał, żeby już wróciła, chciał usadowić się przy niej i objąć ją wpół. Czasem pozwalała mu siadać przy sobie, kiedy indziej znów nie. Była w tym tak samo nieobliczalna jak we wszystkim, co robiła. Pluto nie miał pojęcia, co na to poradzić; taka już była, nie widział sposobu, żeby ją zmienić. Jednakże póki siedziała spokojnie i pozwalała się pieścić, był zupełnie zadowolony; dopiero kiedy trzepnęła go w twarz albo wykuksala pięściami po brzuchu, robiło mu się całkiem nieprzyjemnie.“(16)