„— Gwiazdę. Każdy powinien mieć swą gwiazdę, to przynosi szczęście.
Gordon roześmiał się cicho
— Nie mogłem się zdecydować, którą wybrać.
— No, to wybierz teraz. Tylko wyraźną, abyś mógł ją łatwo odszukać w potrzebie — wyjaśnił poważnym tonem Samuel. — No tak — dodał zauważywszy zdziwienie. — Gdy znajdziesz się w niebezpieczeństwie, ona cię wyprowadzi z kłopotów.
Karol nie wiedział, co ma odrzec. Czy Samuel kpił sobie z niego, czy też sprawę gwiazdyprzewodniczki traktował serio
— Ja panu wybiorę gwiazdę — odezwała się milcząca dotąd Jessie.
— Proszę — zgodził się ulegle, no bo cóż innego mógł odpowiedzieć
— Niech pan spojrzy. Ot, tam... nad samą krawędzią czarnego wierchu.
— Widzę.
— Prawda, jak pięknie błyszczy To będzie pańska gwiazda.
— Przyjmuję ten prezent i postaram się go nie zgubić.
Umilkli na chwilę, jakby dla uczczenia tego momentu, a naprawdę tylko dlatego, aby móc lepiej usłyszeć daleki i smutny głos preriowego kojota. Zza gór wypłynął księżyc i wypełnił całą przestrzeń blaskiem. Woda w strumieniu zamigotała i ujrzali na niej załamania drobnych fal. A potem poczęły rozbłyskiwać góry i lasy na górach, i samotne skały. Cała niezmierzona kraina ukazała się ich oczom, jakby wyrzeźbiona w potężnej sztabie srebra.“(5)