„— Ale któryś z braci niższego stopnia, wtrącony do Kastylii, nie będzie mniej cierpiał niż ty i ja — wykrzyknął z ogniem Marat.
— Zgoda. Lecz będzie to tylko szkoda wyrządzona jednemu człowiekowi, a nie stowarzyszeniu, któremu jesteśmy winni oddać wszystko. Bracia, strzeżcie więc naszych przywódców!
—Dobrze, lecz niech oni czuwają nad nami. — To ich obowiązek.
— Ich błędy winny być karane z podwójną surowością.
— Jeszcze raz upominam cię, bracie, że sprzeniewierzasz się usttwom naszego stowarzyszenia. Zapominasz, że jedna jest dla wszystkich przysięga, która wszystkich wiąże, i że wobec wszystkich stosuje się te same kary.
— Wielcy zawsze się od nich uchylą.
— To nie jest punkt widzenia wielkich, bracie.
— A więc — podjął z uporem Marat — powtórzmy przysięgę, która nas wiąże, i stosujmy ją ściśle, wtedy okaże się, kto zdradza albo kto jest przyczyną zdrady.
Balsamo skupił się przez chwilę, po czym podniósł się ze swego miejsca i głosem powolnym, groźnym i uroczystym Wypowiedział słowa przysięgi.
— A teraz — rzekł, kiedy skończył — nie mieszajmy już tego rodzaju rzeczy ze sprawami, o których mamy dyskutować. Przystępuję do sprawozdania dotyczącego najważniejszych wydarzeń tego roku.“(7)